WAT IS ER MIS MET DE PYCHIATRIE

DE DSM-LEUGEN Psychiatrische diagnoses zijn niet wetenschappelijk. Het is diagnosticeren om te kunnen declareren

Mensen worden gediagnosticeerd met geestelijke stoornissen op basis van het Diagnostisch en Statistisch Handboek ( DSM) van de psychiatrie en behandeld met levensgevaarlijke psychiatrische drugs en hersen- beschadigende elektroshocks. Psychiatrische diagnoses zijn niets anders dan een subjectieve mening van een momentopname. De DSM, is niet wetenschappelijk onderbouwd. Er bestaat geen splinter weten schappelijk bewijs voor de diagnoses van miljoenen mensen op de wereld die gediagnosticeerd zijn met een “geestelijke stoornis”, geen bloed- testen, chemische testen, röntgen- foto's of hersenscans.
	Wereldwijd bedragen de kosten voor onwetenschappelijke diagnoses en behandelingen meer dan 80 miljard dollar. De maatschappelijke schade is enorm, mensen worden gedwongen opgenomen en/of gedwongen behandeld op basis van deze diagnoses, ouders raken hun kinderen kwijt en gevangenen worden veroordeeld tot een uitzichtloze psychiatrische behandeling. Mensen verliezen hierdoor hun vertrouwen in hulp en ze worden aangetast in hun meest basale rechten.
	Prof. dr. Th. Szasz zegt over de DSM: “De belangrijkste functie en het belangrijkste doel van de DSM is het verlenen van geloofwaardigheid aan de bewering dat bepaald gedrag, of beter gezegd, wangedrag, een geestelijke stoornis is en dat dergelijke stoornissen dus medische ziekten zijn. Hiermee krijgt b.v. gokken dezelfde status als een hartinfarct .”

	1952:	De Amerikaanse Psychiatrische Associatie (APA) bracht het eerste handboek, de DSM I uit. In dit handboek werden 112 " geestelijke stoornissen" gedefinieerd.
	1968:	De DSM II kwam uit met ditmaal 163 “geestelijke stoornissen”.
	1980:	De DSM III komt uit met 61 nieuwe “stoornissen” zodat het totaal op 224 “stoornissen” komt.
	1987:	De DSM III werd hernieuwd uitgegeven als de DSM III R. Het aantal “stoornissen” steeg van 224 naar 253.
	1994:	De DSM IV kwam uit met ditmaal 374 “stoornissen”.
	Meer en meer dagelijkse problemen zijn opnieuw gedefinieerd als ‘stoornissen’ of ‘ziekten’, zogenaamd veroorzaakt door genetische vatbaarheid en biochemische onevenwichtigheden.

	Dr. Robert Spitzer gaf in 2007, in een BBC 2 documentaire toe dat de DSM, niet gebaseerd is op wetenschappelijk onderzoek en dat psychiatrische diagnoses geen wetenschappelijke basis hebben. Hij bekende dit onder druk van de groeiende internationale kritiek dat normaal gedrag door de psychiatrie wordt gediagnosticeerd als een geestelijke stoornis en bezorgdheid over de verschrikkelijke bijwerkingen van psychiatrische medicatie en elektroshocks. Psychiater Robert Spitzer is verbonden aan de Universiteit van Columbia en superviseerde de totstandkoming van twee recente versies van de DSM, hij definieerde honderden geestelijke stoornissen. Hij zei in de BBC documentaire: “We maakten inschattingen over de mate waarin geestelijke stoornissen zouden voorkomen op basis van beschrijvingen, zonder de overweging dat velen van deze condities normale reacties zouden kunnen zijn en geen stoornissen. Dat is het probleem; we hebben niet gekeken naar de context waarin deze condities voorkwamen”. Met andere woorden; normaal menselijk gedrag en emoties zijn in de DSM beschreven als een geestelijke stoornis zonder te overwegen dat b.v. verdriet of vrolijkheid normale reacties kunnen zijn op gebeurtenissen en het leven.
Dr. Robert Spitzer, psychiater
Dr. Robert Spitzer, 2007, in de BBC 2 documentaire. Eerder gaf dr. Spitzer in de Engelse media schaamteloos toe dat 20% tot 30% van de kinderen met geestelijke stoornissen als ADD (Attention Deficit Disorder) of ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) verkeerd gediagnosticeerd zijn. “Wellicht vertoonden ze volkomen normale signalen van gelukkig of verdrietig zijn, veel van deze condities zijn wellicht normale reacties en geen echte stoornissen”.

ONTSPORING PSYCHIATRIE DREIGT	Onthullend artikel over de DSM in het Financieele Dagblad in 2008
	ONTSPORING PSYCHIATRIE DREIGT. Er komen steeds meer medicijnen voor problemen die misschien niet psychisch zijn. Cristopher Lane, Het Financieele Dagblad, 31-03-08 Bijna bereiken de Verenigde Staten het punt waarop de helft van de bevolking op de een of andere manier ‘geestesziek’ is. Krap een kwart slikt antidepressiva. Deze verbijsterende statistieken leiden tot een soms vlijmscherp debat over de vraag of mensen niet veel meer medicijnen gebruiken dan nodig is voor problemen die misschien niet eens psychisch zijn. Onderzoek toont aan dat 40 procent van alle patiënten niet voldoet aan de diagnoses die artsen en psychiaters stellen. Toch worden er in de VS jaarlijks 200 miljoen recepten uitgeschreven voor de behandeling van depressies en angsten. Verdedigers van een ruim medicijngebruik op recept houden staande dat een flink deel van de bevolking te weinig behandeling krijgt en te weinig medicatie. Zij die tegen buitensporig medicijngebruik zijn, stellen dat het aantal diagnoses voor met name bipolaire stoornissen met 4000 procent omhoogschoot en dat overmatig medicijn gebruik gepaard gaat met een overvloed aan diagnoses. Om een bijdrage aan de oplossing te leveren, heb ik onderzocht waarom erkende psychische stoornissen de afgelopen decennia zo dramatisch zijn gestegen. In 1980 nam het Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders 112 nieuwe stoornissen op in zijn derde editie (DSM-III). In de herziene editie (1987) en de vierde editie (1994) verschenen nog eens 56 nieuwe aandoeningen. Met een oplage boven de miljoen is het handboek de ‘bijbel van de Amerikaanse psychiatrie’; wereldwijd beschouwen scholen, gevangenissen, gerechtshoven en mensen in de geestelijke gezondheidszorg het als een evangelie. De toevoeging van maar één nieuwe diagnostische code heeft grote praktische gevolgen. Wat was dan de reden waarom er in 1980 zoveel nieuwe aandoeningen bij kwamen? Na diverse verzoeken kreeg ik van de American Psychiatric Association volledige inzage in de honderden ongepubliceerde memo’s, brieven en stemverklaringen uit de periode dat de DSM-III-taskforce iedere nieuwe en bestaande aandoening besprak. Deels werd dat nauwgezet en lovenswaardig gedaan, maar het goedkeuringsproces was eerder grillig dan wetenschappelijk. DSM-III was het product van bijeenkomsten ie veel deelnemers ‘chaotisch’ noemden. Eén waarnemer merkte later op dat de kleine hoeveelheid onderzoeksresultaten waar het werk op stoelt ‘in feite een rommeltje was, versnipperd, inconsistent en dubbelzinnig. De expertise van de taskforce beperkte zich tot de tak neuropsychiatrie. De groep kwam al vier jaar bijeen toen plotseling doordrong dat een dergelijke eenzijdigheid tot vertekeningen zou kunnen leiden. Ongelooflijk, maar de lijsten met symptomen voor sommige ziekten werden er in een paar minuten doorheen gejaagd. Veldonderzoek voor vermelding in het handboek betrof soms slechts één patiënt, behandeld door dezelfde persoon die de vermelding bepleitte. Deskundigen drongen aan op opname van twijfelachtige ziekten als ‘chronische ongedifferentieerde ongelukkigheidstoornis’ en ‘chronische klachten stoornis’. Tot de kenmerken behoorde het klagen over de belastingen, het weer en zelfs de sportuitslagen. Sociale fobie (later een sociale angststoornis genaamd) was in 1980 een van de zeven nieuwe angststoornissen. Eerst leek het me een ernstige aandoening. Tegen de jaren negentig noemden deskundigen het ‘de aandoening van het decennium’, waarbij ze staande hielden dat één op de vijf Amerikanen er last van had. Toch bleek het ietwat gecompliceerder. Om te beginnen verzette de specialist die in de jaren zestig als eerste de sociale fobie had onderkend (de Londenaar Isaac Marks, een bekende deskundige op het gebied van angst en paniek) zich, hevig tegen de opname in de DSM-III als een aparte categorie. De lijst met gedragskenmerken die gewoonlijk met de stoornis in verband werden gebracht, had hem doen twijfelen; de angst om alleen aan een tafel te zitten in restaurants, het vermijden van openbare toiletten en de zorg over trillende handen. Toen een nieuwe taskforce daar in 1987 nog de afkeer van het spreken in het openbaar aan toevoegde, leek de stoornis elastisch genoeg om zo’n beetje iedereen op de planeet te kunnen omvatten. Om de indruk weg te nemen dat doodgewone angsten tot behandelbare aandoeningen werden gemaakt, werd in de DSM-IV een clausule opgenomen die voorschreef dat sociale fobieën ‘schadelijk’ moesten zijn voordat een diagnose mogelijk was. Maar wie zou de recepten uitschrijvers aan zulke voorwaarden binden? Ondanks de clausule namen de diagnoses hand over hand toe; in 200 was het de op twee na meest voorkomende aandoening in Amerika, na depressie en alcoholisme. Overmatig voorschrijven van medicijnen treft minder Amerikanen als we overvloedige diagnosestelling intomen. We moeten de drempels voor psychische diagnoses fors verhogen en het oude onderscheid tussen chronische ziekten en milde aandoeningen in ere herstellen. Maar er is stevig verzet van degenen die beweren dat ze strijden tegen ernstige psychische stoornissen, met medicatie als enige levensvatbare behandeling. Het onvermogen om de psychiatrie te hervormen is desastreus voor de volksgezondheid. Bedenk dat apathie, koopverslaving en overmatig internetgebruik, serieuze kandidaten zijn voor een nieuwe vermelding in de volgende editie van de DSM, gepland in 2012. als de geschiedenis de leidraad is, komt er een nieuwe groep geneesmiddelen. Laten we in hemelsnaam ons gezond verstand gebruiken+ als straks iedereen geestesziek is, is niemand het meer. Lane is hoogleraar Engels aan de Northwestern University. Hij is de auteur van Verlegenheid: Hoe normaal gedrag een ziekte werd. © Project: Syndicate 2008, vertaling: Menno Grootveld.

Nog een aantal uitspraken over de psychiatrische bijbel de DSM
	John Read, senior universitair docent aan de Universiteit van Auckland, Nieuw Zeeland, stelde in 2004: “Gebeurtenissen in het leven worden gedegradeerd tot de lont van een onderliggende biologische tijdbom. Je heel verdrietig voelen is een ‘depressieve stoornis’ geworden. Je te veel zorgen maken is een ‘ongerustheidstoornis’ of ‘angststoornis’… Het maken van lijsten van gedrag, het plakken van medisch klinkende etiketten op mensen die dergelijk gedrag vertonen om vervolgens de aanwezigheid van dit gedrag te gebruiken om te bewijzen dat ze de ziekte hebben, is wetenschappelijk betekenisloos” 1

	Dr. Julian Whitaker, directeur van het Wellness Instituut, 2006: "Ze creëren deze groep van ziektes en ze komen samen en ze stemmen. Dit gaat zo een beetje als volgt. 'Is dit een ziekte? Iedereen die het ermee eens is, zeg Ja’.” Ron Leifer, psychiater, 2006: "Het is niet dat er enige studie van het weefsel bestaat of enige studie van het lichaam of enige studie van materie. Dat zijn allemaal categorieën die zijn verzonnen. Ze zijn simpelweg verzonnen. Ze bestaan in feite niet. Er wordt door psychiaters over besloten en over gestemd." In 2006 werd door een onderzoek bekend dat 56% van alle psychiaters die besluiten welke “stoornissen” er in de volgende DSM moeten worden opgenomen, financiële banden met ten minste één farmaceutisch bedrijf heeft. Vandaag de dag zien we de gevolgen, een spervuur van middelen, elk bedoeld voor een verzonnen stoornis die door een geheel willekeurige diagnose uit de DSM wordt ondersteund.

	Dr. Paula Caplan, professor in de psychologie van de Brown Universiteit stelt in 2006: "Het wordt op de markt gebracht als een document met een wetenschappelijke basis. De American Psychiatric Association, die de DSM publiceert,verricht veel werk om een aura van wetenschappelijke precisie rondom de DSM te creëren, maar deze heeft geen* enkele* wetenschappelijke basis." Ze wijst op de cijfercode die voor elke "stoornis in de DSM staat: "Voor elke ziekte staat een cijfercode met een decimale punt. Dat houdt in dat als ik ziekte 403.16 heb, deze op een belangrijke en wetenschappelijke bewezen manier afwijkt van iemand die ziekte 403.17 heeft. Niets is meer bezijden de waarheid."
	Dr. Lawrence Hooper, arts, voegt daaraan toe; Wanneer je bij de verzekeringsmaatschappij een declaratie indient, kun je de term niet noemen; je moet het nummer noemen. En ze hebben nummers voor de meest belachelijke dingen, zoals ruzie maken met je moeder of in bed plassen.
	Darrell Regier, psychiater, voorzitter van de DSM-V werkgroep, gaf tijdens een interview in 2006, het volgende toe over de de wetenschappelijkheid van de "stoornissen" uit de DSM: "Ik ben de, eh, Directeur Onderzoek van de American Psychiatric Association. Op dit moment weten we van werkelijk geen enkele geestelijke stoornis de oorzaak".
Darrell Regier, psychiater

	Psychiaters en psychologen gebruiken de DSM om wereldwijd 450.000.000 mensen het etiket “geestelijk ziek” op te plakken – een aantal dat gelijk is aan de bevolkingen van Frankrijk, Italië, Duitsland, Canada, Australië, het Verenigd Koninkrijk en Rusland samen. Terwijl de omzet van de psychiatrische middelen die ze wereldwijd pushen, jaarlijks meer dan 27.000.000.000 dollar bedraagt, levert de overheidsfinanciering voor deze patiënten de psychiatrie jaarlijks 440.000.000.000 dollar op. Dit boek vol verzonnen diagnonsens, levert enorme hoeveelheden geld op voor de psychiatrische en farmaceutische industrie. Gevoelens worden afgevlakt, gedrag wordt onderdrukt. Voor dat enorme bedrag wordt echter nooit iemand genezen. Logisch, want hoe kan je iets genezen dat je niet kunt aantonen, dat niet bestaat?

	Er wordt van de psychiater geen wetenschappelijk of medisch bewijs vereist om een geestelijke stoornis te diagnosticeren, geen bloed of urinetest, geen hersenscan.
	Psychiaters schrijven bewustzijnsveranderende drugs voor om het feit te verdoezelen dat ze geen idee hebben wat er mis is met de persoon en geen genezing kunnen bieden.
	De vele, vele miljarden die jaarlijks wereldwijd uitgegeven wordt aan de psychiatrie zijn een verliespost, niet alleen financieel, maar ook in verspilde en beschadigde levens.

	[i] John Read, “Feeling Sad? It Doesn’t’ Mean You’re Sick,” New Zealand Herald, 23 June 2004.